Bu savaşta çocuklar ölmüyor, kadınlar da kutsal.. bu savaş ta müttefik yok.. tek başıma verdiğim bir savaş bu.. bir taktik yok.. dolayısıyla savaşın seyri de önceden kestirilmiyor.. allah ne verdiyse işte..
Geçenlerde bir yazı okudum.. insanlar delirmeden önce kendiyle savaşırmış.. Belkide deliriyorumdur.. olamaz mı ? olabilir efendim neden olmasın.. Hem belki geç kalmışımdır delirmek için.. yada daha mutlu olurum belki.. üzülmek mi ? ne üzülmesi efendim.. hem delirmek kadar güzel bir şey var mı ? vardır belki.. ama delirmek te güzel gibi geliyor..
Az önce bir şey fark ettim de.. Akşam olunca sahiden hüzünleniyor be insan.. bunun fonda çalan senarcım müzeyyen ile bir alakası yok.. bu sahiden öyle.. Neyse efendim neyse.. Gideyim de savaşa kaldığım yerden devam edeyim.. belki bir barış elçisi bulur ondan rica eder barışırım kendim ile.. sonra devrimler yaparım hayatımda.. önce sosyalizmi getiririm mesela kendi özerk Benliğime..
küba gibi olurum mesela.. sokaklarımı renkli nostaljik cadillaclar chevrolet ler kaplar.. puro içeriz..
şapka takarız.. sanattan konuşur.. kitaplar okuruz.. Amerikan biraları içerek emperyalizme meydan okuruz.. olamaz mı ? neden olmasın..
Ama ben gerçekten gideyim artık.. Tutmayınız efendim beni... hem size mi kaldı beni tutmak.. tartışmayalım isterseniz.. zira siz hasarlı çıkarsınız.. çok pis ümit veririm size.. bakmayın öyle tıfıl göründüğüme.. sağlam hayal kırıklığıyım aslında.. insanlarla hayaller kurar sonra onları yüz üstü bırakırım.. sormayın efendim neden böyle olduğumu.. vardır kendime göre bahanelerim..
hem size ne ki ? size mi kaldı der üste çıkarım birde.. ne anasının laf ebesiyim ben..
Neyse ya kime ne anlatıyorum ki ben ? hem siz anlamazsınız beni.. ve zaten sizede anlatmak istemem..
Dinlemek isterseniz
okumak isterseniz
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder