Ertesi gün sabah saat 9 gibi kalktık ve apar topar kahvaltıya indik.
Kahvaltıda açık büfenin nimetlerinden epeyice yararlandık, masamızda yer yoktu neredeyse omletler,peynirler, derken sağlam bir kahvaltı yaptık.
2. gün de yoğun programlar olacaktı seminerler,sunumlar v.s ve bunlara bizimde katılmamız isteniyordu,
sunumları kontrol için son bir kez odamıza gittik, ben bilgisayar ile uğraşıyor, yunus yavaştan gitar çalıyor, armağan da dışarı da arkadaşıyla görüşüyordu, Birden bana bir mesaj geldi ve hepimiz yıkıldık, inanmak istemedik, Arkadaşım ebru; '' Özal öldü haberin var mı ? '' dedi ,
ve ben birden koşarak yunusun yanına gittim.
yunusa söyledim..
yunus yere yığıldı...
Armağana söyledim..
Armağan kendinden geçti..
diğerlerinden bahsetmiyorum zaten..
Babaannemden sonra hayatımda kaybettiğim en önemli kişiydi Özal.
Dost,arkadaş,kardeş,ebeveyn, Her şey olmuştu bana,
ama malesef bırakıp gitti..
o gün çok dağıldık,cenazesine de gidemiyorduk,antalyadaydık çünkü
kötü bir yıkım oldu bizim için..
sonra biz 3 arkadaş Ben,armağan,yunus sahile indik..
kafamızı toparladık,toparlamaya çalıştık,herkes gülüp eğlenirken zehir olmuştu Antalya bize boğuyordu her bir köşesi bizi ve en önemlisi Özal bizi terketmişti.
sonra odaya çıktık,Armağan bize bağlamasıyla Ahmedim den üşür ölüm bile'yi çaldı..
o çaldı, biz ağladık çünkü hala inanamadık.
Bugün 11 ay oluyor neredeyse öleli ama benim bile inanasım gelmiyor, hala belki bir gün ararda ' naber la ibne ' der diye beklediğim de oluyor.
Akşama doğru daha da iyiydik, Üstad nazım '' En fazla bir yıl sürer yirminci asırlarda ölüm acısı '' demiş nede güzel söylemiş bizim o kadar bile sürmedi şayet, sürmemeliydi de zaten
hayatımızı devam etmeliydik,buna mecburduk. bizde öyle yaptık.
Gece seval abla ve ayşenur abla ile odada poker oynadık.
daha sonra odamıza şuayip geldi, ve gecenin 3:30 una kadar güldük,
Evet özal o gün aramızdan ayrılmıştı ama biz onu asla unutmamıştık, aksine ona daha çok bağlanmıştık.
Antalya gezisi bize bir çok duyguyu aynı anda yaşattı , Değdi yada değmedi gibi bir ayrım yapmak istemiyorum, çünkü su akar yatağını bulur yani kader böyle olmasını gerektiriyordu ve böyle oldu
3.gün
Daha iyiydik 3.gün evet özala üzülüyorduk ama ayakta durmak zorundaydık, Biz üç arkadaş bir birimize sürekli destek olarak ilk gün tramvasını da atlatmıştık zaten
gerisi fıs geliyordu artık bize
Kahvaltıdan sonra odamıza geçtik şarkılar söyledik, öğlene doğruda check-inimizi yaparak otelden ayrıldık 16:30 uçağıyla da istanbula ulaştık :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder