07 kasım 2008 e dair..

Ne zor bir gündü 7 kasım 2008 cuma günü öyle  hiç unutmuyorum cerrah paşadaydık  sabah babamla gitmiştik  tahliller mr lar filmler koşuşturmalar ayakta kalacak dermanım kalmamıştı ve labaratuar a kan tüplerini bırakmaya gıttığimizde yığıla kalmıştım o duvarlar arasına sonra annem gelmişti uzun çınar ağaçları altında bahçede onun dizine uzanmıştım neyse çok geçmedi gene film falan istediler bizden zor sıkı onlarıda çektirdik  sonra yatış istediler birden yatmamız gerektiğini söylediler bizde yatışı yaptık acile gelenler gidenler hepimizde şaşkınlıklar  hatta ilk yatacağımızı duydugumda babamın ve annemın yüzündeki o  şaşkınlık o kabullenmişlik çok kötüydü o gece şaşkınlıklar içerisinde atlatıldı ve ertesi sabah birden odama doktor ve asistanlar sürüsü doluştu hepsi tek tek muayne etti ama hiç birşey söylemedi ben ise şaşkın şaşkın izledim hepsini sonra belimden biopsi alınıp acil bir şekilde ambulans ile zeynep kamile yollandım yanımda  ozamanlar kader arkadaşım olan şimdi ise can dostum olan buse vardı oda aynı şeyleri yaşıyor oda aynı acıları çekiyordu ve 2 mizinde ailesi bitik durumdaydı neyse  zeynep kamile geldik odalarımıza alındık birden 2 doktor geldi biri erdal bey ( asistan ) biri ise hayatımı değiştiren esaslı kadın aylin abla (uzman dr )  onlar bilgilendirdi biraz bizi sonra hemşire geldi büyük hemşire büyük insan emine abla  neyse ben o sıra ufaktan uykuya dalmıştım daha 14 yaşındaydım etrafımda birçok şey gelişiyordu ve ben sadece olanları izliyordum aslında olan bitenin farkındaydım akşama doğru tam yemek yemek için masaya oturduğumda odaya kağıtlar gönderildi dikkat edilmesi gereken şeyler yapılmaması gereken şeyler v.s işte o an anlamıştım Lösemi olduğumu  ilk şaşırdım birazda etkilendim ama asla ağlamadım evet kötü şeylerdi neyse bugün o günlerin 4. senesi ve acılar hala  ilk günki gibi taze..